Vazha Tavberidze – The EU Campaign against the Death Penalty

“Capital punishment, or the death penalty, is the execution of a convicted criminal by the state as punishment for crimes known as capital crimes or capital offences.”

 

Theoretical Part

Introduction

    Practiced in the past in every society and being a reason for indignation in some countries even in medieval times, death penalty, also known as capital punishment nowadays remain in active practice only in 25 nations, while in 139 countries, it is already abolished (in few cases not counting exceptional circumstances such as war). Despite the fact that most countries of the world are considered as abolitionists, more than 60% of the worldwide population live in countries where executions take place insofar as the four most populous countries in the world (the People’s Republic of China, India, United States and Indonesia) apply the death penalty and are unlikely to abolish it at in the near future. The abolitionist countries are mostly European (all of the European Union) and Latino American, while the United States, China, India, Indonesia, Guatemala, and most of the Caribbean as well as some democracies in Asia and Africa retain it. Among nondemocratic countries, the use of the death penalty is common but not universal, what means that even when the sentence is available, it is not invariably carried out; a head of state or other authority can recommend a reprieve. Countries put in use a variety of procedures when carrying out executions, including lethal injection, electrocution, hanging, gassing, and shooting, in some Islamic countries it may come even to beheading, stoning and burying alive.

     Nowadays, in most Countries that still employ capital punishment the death penalty is reserved as a punishment for premeditated murder, espionage, treason, or as part of military justice. In some countries with a Muslim majority, sexual crimes, including adultery, sodomy and acts that may be counted as especially perverting according to Islam or national constitution, carry the death penalty, as do religious crimes such as apostasy from Islam, the formal renunciation of one’s religion. In China human trafficking and serious cases of corruption are also punished by the death penalty(An Irony of fortune: Ancient China was the first state to ban the death penalty long way back in 747 A.C.). In militaries around the world courts-martial have imposed death sentences for offenses such as cowardice, desertion, insubordination, marauding and mutiny.

   As for juvenile capital punishments, the death penalty for juvenile offenders (criminals aged less than 18 years at the time of their crime) has become increasingly rare in every part of the world. The United Nations Convention on the Rights of the Child, which forbids capital punishment for juveniles, has been signed and ratified by all countries except for the USA and Somalia. The UN Sub-Commission on the Promotion and Protection of Human Rights maintains that the death penalty for juveniles has become contrary to customary international law.

   The use of the death penalty is becoming increasingly restrained in retentionist countries. Singapore, China, Japan and the U.S. are the only fully developed countries that have retained the death penalty. In poorer countries, the death penalty is often employed as a tool of political oppression. On the contrary, most of European countries seem to be in one chord about the value of abolition. The European Union and the Council of Europe both strictly require member states not to practice the death penalty and the famous UN Moratorium on the Death Penalty is considered to be a condition of membership in the Council of Europe. Of all modern European countries, San Marino and Portugal were the first to abolish, while Belarus is the only country that still practices capital punishment. Latvia has abolished the death penalty for ordinary crimes but retains it for crimes during wartime (It has also signed, but not yet ratified, Protocol No. 13 of the European Convention on Human Rights (which means total abolition of capital punishment).

    Few, if any matters of both law and sociology have been as widely discussed and overviewed as was the idea of abolition of death penalty. From the very 70-ies, since the capital punishment for murder has been abolished in the UK, a great number of organizations, politicians, experts and other public figures have been speaking out about subject, with opinions often diverse, provocative and controversial, eventually emerging into two confronted camps: Those, who support the abolition, claim that the death penalty is too final and non-compromising way which doesn’t allow person to step on retrospective path of new life after finishing the sentence, doubting its sufficiency in reducing the crime more effectively than the life imprisonment. Arguing that the very essence of capital punishment violates the human rights of such an inalienable nature, as right to life and right not to be submitted to torture, the supporters of abolition state that besides of the killing a person, a mental and physical torture also take place during the execution process, as for example when the act of execution is of brutal and especially painful nature, or when the convict are forced to wait until the sentenced death penalty will be executed.  On the contrary, supporters of capital punishment argue that it deters crime, prevents recidivism, and is an appropriate punishment for the crime of premeditative murder, nothing to say about child offending, high treason and so on. Trying to strengthen their position with facts and statistics, they keep pointing at UK, where since 1965, when hanging was abolished in the country, homicides in England and Wales amounted to 6.8 per million people; by 2005 it had more than doubled to 15 per million.

   On the necessity of death penalty as the edification for society:  “When no judge has at his disposal the supreme penalty which every thug carries in his pocket, then power has departed from legitimate authority and resides with the forces of anarchy.” (Gerald Warner, publicist, political expert, UK).

   Religious communities have been deeply involved on both sides of the issue, drawing on teachings and traditions of justice and the dignity of human life.

     With that entire struggle, the debates about the abolition of capital punishment are still continuing and in spite of growing popularity of abolition trend there still remain enough avid supporters of death penalty for unleashing new debates in upcoming two decades.

Statistical Data about death penalty in today’s world:

 

 

Use of the death penalty around the world (as of June 2009).

     Abolished for all offenses (139)

     Abolished for all offenses except under special circumstances (10)

     Retains, though not used for at least 10 years (35)

     Retains death penalty (25)*

(Note that, while laws vary between U.S. states, it is considered retentionist because the federal death penalty is still in active use.)

     According to Hands Off Cain, a major NGO dedicated to death penalty abolition, , at least 5,727 executions were carried out in 25 States in 2008, 93% of registered executions took place in five countries: China, Iran, Pakistan, Saudi Arabia and the United States, with China having a lion’s share performing at least 2000 executions out of total 5727, Iran hitting the next score with 346 officially proved acts of capital punishment.

 

    Statistic shows that in countries which already abolished capital punishment, the murder rates are relatively lower than in countries still practicing the death penalty:

 

Empirical Part

 

The EU Guidelines on the Death Penalty

     The EU has drawn up policy guidelines on the death penalty. These guidelines provide inter alia a set of criteria for making representations and outline minimum standards to be applied in countries retaining the death penalty.

  The EU Guidelines on the Death Penalty were the first set of human rights guidelines adopted by the Council in 1998. This guideline stresses out the abolition of death penalty as a strongly held policy view agreed by all member states. The EU is opposed to capital punishment in all circumstances and considers that abolition of the death penalty contributes to the enhancement of human dignity and the progressive development of human rights.

    In line with the Treaty on European Union obligation (Article 6) to respect fundamental rights, guaranteed by the European Convention of Human rights and Fundamental Freedoms, all EU member states have abolished the death penalty.

The Guidelines were reviewed in June 2008. The two main objectives of the Guidelines are to:

   Work towards universal abolition of the death penalty, if necessary with the immediate establishment of a moratorium on the use of the death penalty with a view to its abolition.

   Where the death penalty still exists, to call for its use to be progressively restricted and to insist that it be carried out according to minimum standards which are defined in an the Guidelines and based on international human rights obligations.

   In order to achieve these objectives, the EU acts both in its bilateral relations with third countries and in multilateral fora:

   At bilateral level, the death penalty is systematically addressed in human rights dialogues and consultations with third countries. In addition, the EU issues public declarations and carries out general demarches as well as intervening on individual cases. In addition, the EU pays particular attention to influencing countries whose policy on the death penalty is in a flux.

    At multilateral level, the EU has been active for many years and achieved a breakthrough with the adoption, in December 2007, of a resolution by the UN General Assembly Resolution on a Moratorium on the use of the death penalty (62/149). The resolution was sponsored by a wide, cross regional alliance of countries and successfully repeated in 2008 (63/168).

   In December 2007, the Council agreed to establish a ‘European Day against the Death Penalty’ to be celebrated on 10 October from 2008 onwards.

 

 

EU campaign for worldwide abolition of capital punishment

      The European Union is planning to expand its campaign against capital punishment worldwide as part of its foreign policy.  From a Brussels perspective, the campaign against capital punishment is a solid foreign policy objective because it is one of the few issues where the Union’s 15 countries agree completely.

     From the 1999, when EU actively supported the UN moratorium on the death penalty, proposed by Italy, it has been leading an intense and effective campaign against the death penalty in third countries and having a dialogue about these matters with such greats of modern world, as China, U.S.A., Russia, India and Japan.

    Cooperating with worldwide famous international organizations dedicated to abolish the capital punishment, such as Amnesty International and Hands off Cain and provided with the support of tremendous number of famous public figures, including the pope himself, the EU achieved major results in negotiating with African and Asian countries, including Togo, Senegal, Nigeria and Vietnam effectively carrying out the abolition process nowadays.

    However, in many countries which still practice the death penalty, efforts and measures taken by EU seem to be ineffectual. Recently, third countries such as Palestine, Philippines and Belarus still put death penalty into a practice.

   Of the 11 countries in Southeast Asia, only Cambodia and East Timor have abolished the death penalty. Some have increased the rate of executions. In Africa, the situation is even worse.

     In November 2009, EU urged Russia to keep moratorium on death penalty. Russia undertook to scrap the death penalty when it signed Protocol 6 to the European Convention on Human Rights, but it has not yet ratified the document. Taking into account that practice of capital punishment has got a strong public support in Russia, it remains still unclear whether the country will ratify it or not.

   As for United States, current negotiations between the country and the EU do not seem to be prospective enough; instead, the relations appear a bit strained with two confronted camps. US already rejected several pleas from EU about not fulfilling an executive operation, in response, EU made the decision not to extradite suspects who face death penalty in US. The agreement, initiated in the aftermath of the September 11, 2001 terrorist attacks against the US, was sealed in Luxembourg by the bloc’s justice ministers. It is due to come into force on February 1. The current prevailing practice is for the US to provide guarantees that it will not carry out an execution on a case-by-case basis only.

  EU’s negotiative efforts in China and Japan about the abolition of the capital punishment appear to be rather secluded; gaining only a minor response in both countries, while in India EU actively collaborates with the local abolition campaign leaded by Sikh community.

 

 

Conclusion

 

    Over the last 30 years, the Council of Europe have been striving to abolish death penalty in Europe.Over the last 10 years not a single death execution has taken place in any out of 47 countries of the Council of Europe. In most of these countries death penalty is banned by law.

  And yet the way towards universal abolition of death penalty remains as a long and unpaved one.   Guided by the moral sets of fundamental human values, the EU, alongside with respective NGO’s, is heralding the campaign for abolition of what it considers to be inhuman and inadmissible. Notwithstanding the fact that there is no capital punishment anymore in most European countries, some countries are still using it and do seem to be likely changing their mind in the near future.

Vazha Tavberidze, University of Latvia

მიმდინარე მოვლენების ანალიზი.

ამ სტატიაში შევეცდები ჩემი მოკრძალებული აზრის სახით* გადმოვცე საქართველოში შექმნილი სიტუაციის მიზეზი და მდგომარეობიდან გამოსავალი, რომელიც, მე პირადად მჯერა რომ მხოლოდ თეორიულად არსებობს ანუ როგორც მრავალი თქვენგანი, მეც დარწმუნებული ვარ “ანალში” მივექანებით ან პრაქტიკულად იქ ვართ.
კერძოდ საქმე ეხება ე.წ. რეფორმატორ-ლიბერალური და ტრადიციულ-მართლმადიდებლური მხარეების დაპირისპირებას.
ხო, ვიცი, ვიცი. დავღეჭეთ ეს თემა უკვე, მაგრამ მეც მინდა დავფიქსირდე.
დასაწყისშივე მინდა აღვნიშნო რომ თავს არ მივაკუთვნებ არც ერთ მხარეს, არ ვამართლებ არავის და არც არავინ მძულს(ვის რაში აინტერესებს ჩემი შეხედულებები, მაგრამ თუ წაკითხვას აპირებ გაითვალისწინე.) მიუხედავად მრავალი საბაბისა. წარმოვადგენ ნეიტრალური საქართველოს მოქალაქის მოკრძალებულ აზრს ორთავე მხარის თაობაზე.
მაშ დავიწყოთ იმით რომ პირადად მე არ ვამტყუნებ არც ერთს ორი აღნიშნული ცხოვრების წესიდან და მიმაჩნია რომ კარგი შეთავსების პირობებში ლიბერალობა არ გამორიცხავს მართლმადიდებლობას და პირიქით.
მიმაჩნია რომ დღეს ის ადამიანები არ ლაპარაკობენ ამ მხარეების სახელით რომლებმაც კარგად გაიაზრეს თუ რას ნიშნავს იყო ლიბერალი ან იყო მართლმადიდებელი. ისევ ჩემი მოკრძალებული აზრით მიმაჩნია რომ ვინც ეს ცნებები გიაზრა სახალხოდ არც ლიბერალობას იბრალებს, არც აქციებზე დაეხეტება, არც ეკლესიურობით იწონებს თავს და აგრესიასაც არ გამოხატავს განსხვავებული აზრის მიმართ. ზოგადად არასერიოზულია ასეთი ხვანცალი და საკუთარი აზრის არქონაზე, აჟიტირებულობაზე მიუთითებს.
განსაკუთრებით მინდა დავაფიქსირო რომ მართლმადიდებლობას არანაირად არ ვთვლი ჩამორჩენილ მიმდინარეობად მიუხედავად იმისა რომ შეიცავს არაადექვატურობის უზარმაზარ ულუფას, ორაზროვან მოწოდებებსა და დებულებებს, რომლებსაც მრავალი, დამყოლი ხასიათის მქონე პიროვნება შეცდომაში შეყავდა საუკუნების განმავლობაში. შედეგად კი მთელი რიგი ჭინკებსა და დემონებზე ნადირობები მივიღეთ უახლესი მოვლენების ჩათვლით.
გარდა ამ პრობლემისა, შემორჩენილი და დამკვიდრებულია მრავალი მოძველებული და არასაჭირო დოგმა რომლებსაც მხოლოდ იმიტომ არ ცვლიან რომ ასე იყო ადრე, ეს ტრადიციაა და ასე შემდეგ. რასაც მე არ ვეთანხმები(ისევ და ისევ ვის აინტერესებს რას ვეთანხმები და რას არა.) და არ მიმაჩნია დრომოჭმული შეხედულებების შენარჩუნების მიზეზი წინაპრების პატივისცემა, რადგან რეალური პატივისცემა იმით გამოიხატება რომ განვითარება გავაგრძელოთ,ისევე როგორც მათ წაწიეს წინ ერის კულტურა და სულიერება თავის დროზე.
ერთერთი ძირითადი მიზეზია თავად წმინდა წიგნის ორაზროვნება, რაც ალბათ გამოწვეულია ამ წიგნის სიძველით.
წმინდა წიგნი როგორც მოგეხსენებათ ყოველ საკუთარი თავის პატივისმცემელ, მართლმადიდებლურ ოჯახში დევს. მიუხედავად ამისა მე ბევრს არ ვიცნობ ვისაც ერთი თავი მაინც აქვს ამ წიგნში წაკითხული. ეს მოვლენა იმით აიხსნება რომ კანონიკური ბიბლია დაწერილია საეკლესიო (სასულიერო ქართულ ენაზე) და ძირითადად ასევე იკითხება. ეს მდგომარეობა გარკვეულწილად გავს ლუთერის დროინდელ პრობლემებს, როდესაც ხალხს აძალებდნენ ერწმუნათ, მაგრამ არავინ იყო ჩახედული ქრისტიანობაში ლიტერატურული ვაკუუმის გამო და შესაბამისად არც არავინ იცოდა რა სწამდა. რაც მოჰყვა ამ ყველაფერს ისტორიამ იცის. ასეთი რამ საქართველოს არ მგონია წაადგეს. ვიცი რომ არსებობს ადაპტირებული თარგმანიც, მაგრამ ეს გამოცემა არცთუ პოპულარულია და როგორც არ უნდა იყოს, მოცემული ტექსტი გაუგებარი და უცხოა ისევ მათი სიძველის გამო.
მაშ შევთანხმდეთ რომ ქართველ მართლმადიდებელ ქრისტიანს საკუთარ რწმენასა და ცხოვრების გზაზე ძირითადი აზრი უყალიბდება ეკლესიის გავლენით, რადგან ეკლესია ახდენს წმინდა წიგნის ადაპტირებულ ტრაქტირებას.
იმ მარტივი მიზეზით, რომ მე არ შემიძლია სათითოად განვიხილო თითოეული ადამიანის კონკრეტული შემთხვევა (*დარწმუნებული ვარ ყოველი მორწმუნის /ადამიანის ისტორია უნიკალური და საინტერესოა) ჩამოვაყალიბებ უმრავლესობის სურათს და პირობითად ვუწოდებ 95%-ს რომელიც სიმბოლურად წარმოადგენს მართლმადიდებელი ქრისტიანების ნაწილს. ნაწილი რომელიც იცავს დოგმებს, დადის ეკლესიაში, ეკლესიის წინ სამჯერ პირჯვარს იწერს, დღეს ლოცვით იწყებს და ასევე ამთავრებს, საკუთარ ოჯახის წევრებზე არ აქვს ერექცია, ჰყავს მოძღვარი და ასე შემდეგ. მოკლედ ეკლესიური და ტრადიცულია. ამავე დროს ამ კოლექტიურ ერთეულს აბსოლუტურად არაფერი არ ესმის იმისა თუ რის სწამს, რა სარგებლობა მოაქვს მისთვის რელიგიას ან რა შეუძლია თავად შემატოს მას. ამის მიზეზია თავად მორწმუნის პასიური როლი ღვთისმსახურებაში, რომელიც წლების განმავლობაში მართლმადიდებლური ეკლესიის მიერ მანკიერად იქნა დამკვიდრებული. ფაქტობრივად ხდება ადამიანის მენტალური კასტრირება, რასაც ორიოდ სტრიქონის შემდგომ განვიხილავ.
მაშ წარმოვადგენ მართლმადიდებლური ეკლესიის მცირე და გამარტივებულ ისტორიულ ექსკურსს სიტუაციაში უკეთ წვდომისათვის.
იმით დავიწყოთ რომ მართლმადიდებლობა წარმოიქმნა ჩვენი წელთაღრიცხვით 1056 წელს (მეოთხე საუკუნეშივე მართლმადიდებლები არ ვყოფილვართ. არ იცოდი ხო?) როდესაც კონსტანტინოპოლის ეპისკოპოსმა და რომის პაპის წარმომადგენლებმა შეთანხმებას ვერ მიაღწიეს და ერთმანეთი დაწყევლეს. მას მერე ასე გაბუტულები არიან და ვერ შერიგებულან ერთი უფლის მსახურნი. ამ განხეთქილებასთან დაკავშირებით სხვადასხვა მხარის ეკლესიების წარმომადგენლებს გაუჩნდათ საჭიროება მოეხდინათ საკუთარი შეხედულებების დიფერენცირება სხვებისგან რამაც წარმოქმნა ალტერნატიული სახელების აუცილებლობა. დასავლეთ ნაწილს ეწოდა კათოლიკური (სრულად მსოფლიოს), რომელიც შემდგომ კიდევ უამრავ ქვერაღაცად დაიყო(რაც არ გაინტერესებს), აღმოსავლეთ ქრისტიანებმა კი ორთოდოქსები(ბერძნულიდან მართლმადიდებელი) უწოდეს საკუთარ კონფესიას. (რადგან ბერძნულმა მხარემ არ მიიღო რომის პაპის რამოდენიმე ტრაქტატი, რომლებიც ჩათვალეს რომ წმინდა წიგნს ეწინააღმდეგებოდა ან უბრალოდ ტრადიციებს არღვევდა. ანუ დარჩნენ თავის აზრით ჭეშმარიტ, უკეთეს აზრზე.). ამით გადარჩევის პროცესი არ შეწყვეტილა და თავად მართლმადიდებლებს შორის მოხდა განხეთქილება მეჩვიდმეტე საუკუნეში. დიდი ეკლესია ვერ შეთანხმდა ისეთ მნიშვნელოვან საკითხზე, როგორიც არის პირჯვარის გამოსახვისას გამოყენებული აქტიური თითების რაოდენობა. ორ მოწინააღმდეგე მხარეს წარმოადგენდა:1. სამთითიანთა ფრთა(უმრავლესობა) და 2.ორთითიანთა ფრთა (უმცირესობა). როგორც უკვე მიხვდით მაშინაც კლასიკური სცენარი გათამაშდა და უმრავლესობამ ანუ სამთითიანთა ფრთამ დაჯაბნა ორთითიანთა მხარე და ახლა ჩვენ პირჯვარს სწორედ გამარჯვებულთა წესით გამოვსახავთ. ორთითიანები კი ქრისტეს სახელით გაჟლიტეს და გადაასახლეს იქ სადაც ძალიან ძალიან სევდიანი ადამიანები ცხოვრობენ*.
ახლა განვიხილოთ მართლმადიდებლობის ძირითადი დოგმები, ანუ ცნებები რომლებზეც დგას ჩვენი მართლმადიდებლური ეკლესია( ეკლესია და არა რწმენა, რწმენა არ არის ეკლესია, ეს უნდა გავიაზროთ)
მართლმადიდებლური ეკლესიის აზრით, რომელსაც აქტიური პროპაგანდა ეწევა მრევლში ეკლესია განუყოფელია უფლისაგან, მისი ძისაგან, წმინდა სულისა და ზოგადად რწმენისაგანაც. ოღონდ თავად ეკლესია კი არ არის ამ ყველაფერს მოჭიდებული, ეს ყველაფერია დამოკიდებული ეკლესიაზე, ანუ ეკლესია არ არის საჭიროება რომელიც რწმენამ გამოიწვია, არამედ რწმენაა ეკლესიის გამოწვეული. ახლა აგიხსნით თუ რა მიზეზი მაქვს ვიფიქრო ასე.
პირველ რიგში მართლმადიდებლური ეკლესიის აზრით ადამიანმა უცოდველად რომც იცხოვროს ის ვერ ცხონდება თუ არ იცავს მართლმადიდებლურ ეკლესიურ დოგმებს(თითების რაოდენობის ჩათვლით XD), არ დადის ეკლესიაში, არ აბარებს აღსარებას, არ მარხულობს და ასე შემდეგ. ანუ ეკლესიამ მოუსპო ადამიანს ის შენდობის უფლება რომელიც უფალმა (უმაღლესმა ინსტანციამ) მიანიჭა მას? უცნაურია დამეთანხმებით.
გარდა ამისა მხოლოდ მართლმადიდებელი ქრისტიანი ცხონდება ყველა მორწმუნეს შორის, მიუხედავად იმისა რომ მრავალი კანონიკური (ვიმეორებ კანონიკური) ავტორი თვლიდა რომ თუ ადამიანი იცავს უფლის კანონებს ის ყოველ შემთხვევაში ცხონდება. როგორც ჩანს ეს აზრები უბრალოდ იგნორირებულია ან მიჩნეულია არაკანონიკურად მათი ოფიციალური განკვეთის გარეშე.
უხსოვარი დროიდან, ანუ დაახლოებით 1000 წელია მართლმადიდებლური ეკლესია აცხადებს მონოპოლიას უფლის სიტყვის გავრცელებაზე რაც დასაბუთებულია მარტივი სისტემით. მამა ღმერთი, ძე ღმერთი და სული წმინდა რომლებიც არის ქრისტიანობის საფუძველი, აუცილებლად  უნდა დაუკავშირდეს ადამიანს ეკლესიის გავლით და აი როგორ აიხსნება ეს აუცილებლობა. თავად უფალი ვერ გაესაუბრება ადამიანს, რადგან ცნობილია რომ მისი სიტყვის გაგონებისათვის არ არის აღჭურვილი ადამიანის სასმენელნი და მის დასანახად თვალი ვერ ჭვრეტს. ძე ღმერთი კი როგორც მოგვეხსენება ოხერმა ებრაელებმა აწამეს და ჯვარს აცვეს. ანუ რჩება სული წმინდა, რომელთანაც მართლმადიდებლური ეკლესია საკუთარ თავს აიგივებს, ანუ შენ რომ მოგინდეს მიიღო ცხოვრებისეული გამოცდილება საკუთარი მშობლის, მეგობრებისა და გარემოსგან ნურას უკაცრავად, ეკლესიას დაეკითხე. შენ თუ გინდა საკუთარი სიტყვებით ეკონტაქტო უფალს, ისევ არაფერი გამოვა. უნდა ეკონტაქტო მას მხოლოდ კანონიკური ლოცვების გზით, უფალს ხომ ასე სიამოვნებს დაზეპირებული ტექსტების მოსმენა,  მან ხომ ადამიანი თავისუფალი სწორედ ამ მიზნით შექმნა. დაზეპირების თავისუფლება უდიდესია მართლმადიდებლობის წიაღში.
ოო ჩემზე ჭკვიანო და ჩემო მკითხველ-კრიტიკოსო. ნუთუ მეტი არაფერი შეგვიძლია ადამიანებს? არ გვაქვს უფლება შემქმნელს საკუთარი სიტყვით მივმართოთ? დაფიქრდით…
იმედი მაქვს ჩემი შეზღუდული აზრებით შევძელი ეკლესიის პოზიციის რაციონალიზება და გავხადე ყველასათვის უკეთ აღსაქმელი. (ჰო ვიცი ისედაც გესმის ყველაფერი . მაგრამ მეც ვთქვი, ისე სხვათაშორის.)
თავად წმინდა წიგნს საფუძველში უდევს ადამიანების თანასწორობა (ჰოპა, მივედით დემოკრატიასთან, ლიბერალიზმთან და ასე შემდეგ.). თავისუფლება და ურთიერთპატივისცემა. ისევ ბოროტი ადამიანები, რომელთა სახითაც ძირითადად იგივე კანონიკური ავტორები გვევლინებიან და ეწინააღმდეგებიან ამ დებულებებს. ერთერთი მათგანის აზრით ის ვინც სქესობრივად არასრულყოფილია(დაზიანებული აქვს სასქესო ორგანო.) ვერ იქნება მართლმადიდებლური ეკლესიის ნაწილი, მიუხედავად იმისა რომ ადამიანია. არის სხვა მრავალი შეუსაბამობაც, თუ დაინტერესდებით ჩაეძიეთ.
მოკლედ რომ ვთქვათ ეკლესიურ კანონებში ხშირად შევხვდებით სიტყვებზე ხტუნაობასა და პლასტინკების ტრიალს. (გასაგებად რომ გამოვხატოთ). რაც ლოგიკურად შეგვიძლია მივიჩნიოთ ერთმნიშვნელოვნად იმის დასტურად რომ ყველაფერი ის რასაც გვეუბნება ეკლესია უფლისგან არ მოდის რადგან უფალი 100%-ით “თრუა” და ორაზროვან დებულებებს არ გვთავაზობს .
ასევე შეიძლება ითქვას რომ უფალი ვერ იქნება წიგნში, კედლებში, გულაშვილში, შენს მოძღვარში ეკლესიის კედლებში, ნაკურთხ წყალში ან ნაცემი ლიბერალის სისხლში,  რადგან ის ყველასთვის ერთი არ არის. ანუ კონკრეტულმა ადამიანმა ეკლესიის შემწეობითა თუ მის გარეშე უნდა მიიღოს მონაწილეობა საკუთარი არსის ძიებაში და საკუთარივე სიტყვებით ეკონტაქტოს, პატივი სცეს და მოესიყვარულოს საკუთარ უფალს.
ჰოდა შენ არაადექვატურო მმკ-ელო ნუ გაჰკივიხარ ვიღაცის ლოზუნგებს. გეყოფა რა. წაიღე უკვე ტვინი, რატომ გგონია რომ სხვაზე მართალი ხარ? ვინ მოგანიჭა ამის უფლება? რომელ რელიგიას ემსახურები? შენნაირი მასა მხოლოდ შიშით იმართება, რადგან რთულია თითოეულ ადამიანთან ინდივიდუალური მიდგომის შემუშავება. უფალს კი როგორც მოგეხსენებათ თავისუფალი ადამიანები უყვარს, რადგან თავად თავისუფლებაა. ბლაბლაბლა ტრალალა, ჩავრთოთ საკუთარი თავები. ეს ხომ ისეთი სასიამოვნოა. კიდევ დავფანტავდი უკიდეგანოდ ბანალურ “სიბრძნეებს” მაგრამ რა აზრი აქვს.

ორიოდ სიტყვით შევეხები უბერდაქნეულ-ლიბერალებსაც, რომლებიც იმდენადვე არაადექვატურები არიან ჩემი აზრით როგორიც გულაშვილის ნებისმიერი მიმდევარია(თავად გულაშვილს არ ვთვლი არაადექვატურად, რადგან ეს პიროვნება კარგად ხვდება რას რა მიზნით აკეთებს. ჩემი აზრით ეს ადამიანი კარგად მოაზროვნე ბოროქტმოქმედია. პატივსაცემიც მის მიმდევრებთან შედარებით).
შე კაი ლიბერალო, ხომ გაქვს პრეტენზია იყო არა მხოლოდ ჰომო-საპიენსი არამედ ჰომო-მორალისი, ხომ ხარ ასეთი ნაზი ფაქტურის, განათლებული ნორმალურად აღზრდილი და ფუმფულა? იყავი რა საკუთარ გარემოში. იცხოვრე ამ შენი აზრებით და პასიური პროგრესი შემოიტანე საზოგადოებაში. რა უბედურებაა ეს ინცესტისა და ჰომოსექსუალიზმის ატაცება. გასაგებია რომ არავის აქვს უფლება აუკრძალოს კაცს კანონიერი ქმედებები, მაგრამ ისიც გავითვალისწინოთ თუ ვის რამდენად უნდა ამ ყველაფრის გაგონება? იყვნენ ეს გეები თავისთვის, რა საჭიროა პარადები და აფიშირება?
მე რომ ყბა სახის ქირურგი ვიქნები (დიდებული საქმეა, თანაც ბუნებრივი) ვირბინო სადმე ხალათში, სისხლიანი ხელებით თანამშრომლებთან ერთად და ხალხს ფერებში მოხატულმა ავუხსნა რას ვაკეთებ? არ გავაკეთებ ამას. იმიტომ რომ ეს ყველასთვის სასიამოვნო მოსასმენი ან მისაღები არ არის.
მოკლედ საკუთარ საქმეს მივხედოთ და არავინ შეგვეხება. აი მე ჰომოფობი არ ვარ მაგრამ როგორც ექიმს არ მიმაჩნია ბუნებრივად და ლამაზად ეს ამბები და არც მინდა ამაზე ფიქრი. მზარავს მაგ პროცესის წარმოდგენა და “შემეკითხე” თუ გინდა. ისე კი როგორც უნდათ იცხოვრონ, არ არის ეგ ჩემი საქმე, მაგრამ მეც დამიტოვე უფლება ვიყო ბუნებრივი და ბუნებრივად კარგი ხასიათი, სუფთა აზრები შევინარჩუნო.

მივედით დასკვნასთან. ადამიანებო, ვიყოთ ტოლერანტულები, ოღონდ გააზრებულად. ვიყოთ მორწმუნენი, ოღონდ არა ფანატიურად, ვიყოთ ლიბერალები ოღონდ ორმხრივად. არ გვინდა ეს არაადექვატურობა. იმათ კი ვისაც უკვე აღარ ეშველებათ მკაცრი იგნორი. დაე გალახონ ერთმანეთი. ვეძიოთ ის საკუთარი არსი რაც დარწმუნებული ვარ ყველას ცხვირწინ აქვს. არ გვინდა ამ ავტორიტეტების ძიება. პატრიარქის გამოსვლების მოთხოვნა, თუთბერიძის ლოცვა კურთხევის მიღება და ასე შემდეგ. არ ვამბობ რომ არ უნდა გავითვალისწინოთ განათლებული და გამოცდილი ადამიანების აზრი მაგრამ გადავხარშოთ რა. რადგან ის ვიღაც არის ის რაღაც დიდი არ ნიშნავს რომ მისი აზრი 100% სიმართლეა და დაუღეჭავად უნდა შეხრამუნდეს.
დავწყნარდეთ. შევინარჩუნოთ სტრატეგიული სიმშვიდე და სიკეთე. (სტრატეგიული სიკეთე : D)

P.S.
ყველა ის ვინც გეუბნება რომ მხოლოდ მან იცის როგორ მოიქცე შენ სწორად. გიზღუდავს თავისუფალ აზროვნებას, გაწვდის დირექტივებს, ლოზუნგებს. გართმევს აზრის გამოხატვის შესაძლებლობას და გარწმუნებს რომ არ ხარ სრულფასოვანი ადამიანი, რომელიც დაჯილდოვებულია საკუთარი ტვინის ქერქით. (საკუთარი ქერქი!! ეს რაღაც ინტელ Core i7 ან Core 2 Quad არ არის. ეს უკიდეგანო ძალის მქონე პროცესორია: ) ). არის შენი დაუძინებელი მტერი. ამ მტერს ადამიანში პიროვნების გაღვიძების ჩასვრამდე ეშინია. ყველას აქვს უნარი და უფლება შეიმუშავოს და გამოხატოს საკუთარი აზრი.
შესაბამისად ექიმის რეკომენდაციაა დავუჯეროთ საკუთარ ტვინს, რომელიც არ ემსახურება სხვის თვალებს, ყურებსა და ხელებს. საკუთარ ტვინს ყველაზე სანდო ინფორმაცია აქვს საკუთარი ორგანოებისგან. ნებისმიერი ინტელექტის კოეფიცინტით, გარდა დემენციის შემთხვევებისა შესაძლებელია ჩამოყალიბდეს ნორმალური პიროვნება. ეს უკვე დავაფიქსირე ერთგან და გავმეორდები აქაც.

თავისუფლება და მომხმარებელი.

რა არის თავისუფლება?
ადამიანის ცნობიერში თავისუფლების ცნების დიფერენცირებიდან მოყოლებული(უხსოვარი დროიდან) ამ სიტყვით აღვნიშნავთ მდგომარეობას, რომლისკენაც მიისწრაფის ყოველი მოაზროვნე არსება.

იყო დრო როდესაც ადამიანის თავისუფლება არსებობის უფლებას უტოლდებოდა. ბნელ წლებში თავისუფლად ითვლებოდა ადამიანი რომელიც არ ეკუთვნოდა არავის, რომელსაც არ ემუქრებოდა აგრესია ან ექსპლუატაცია ანუ იყო დაცული. აღორძინების ხანაში თავისუფალი კაცი ძლიერის ექვივალენტია. იგი არა მარტო საკუთარი თავის მფლობელი იყო, მასვე ეკუთვნოდა ამ პლანეტის ზედაპირის ნაგლეჯიც, რომელსაც თავისას უწოდებდა და საკუთარი მიზნების მისაღწევად გამოიყენებდა. ჩვენს დროში თავისუფალია ადამიანი, რომელსაც აქვს ყველა ზემოთ ჩამოთვლილი უფლებები, სულიერი თავისუფლების დამატებით. აღნიშნულზე დაყრდნობით შეგვიძლია დავასკვნათ რომ, დროთა განმავლობაში თავისუფლების ხარისხი უმჯობესდება. თუ გავითვალისწინებთ მარტივ ჭეშმარიტებას, რომლის მიხედვითაც ერთთა თავისუფლების შეზღუდვა, ყოველთვის ხდება სხვათა (შედარებით გონიერი პიროვნებების) ინტერესების გასატარებლად, ლოგიკურად ვიღებთ სტატისტიკას, რომლის მიხედვითაც, ზოგადად, მთელი კაცობრიობა განიცდის პროგრესს საკუთარი პიროვნების დაწინაურების სურვილში. ეს მოვლენა ბუნებრივი და კარგია.
თავისუფლების კლასიკური(აბსოლუტური) გაგება ფესვებშივე შეზღუდულია ლოგიკური პარადოქსებით, რამეთუ მიხვდა გონიერი ადამიანი: შეუძლებელია უკიდეგანო სამყაროს ერთ სუბსამყაროში არსებობდეს ერთზე მეტი მოაზროვნე სუბიექტი და ყველა მათგანი იყოს თავისუფალი. ადრე თუ გვიან ერთის ტოტალური თავისუფლება სხვის(სხვების) ინტერესთა შეზღუდვას გამოიწვევს. ადამიანს არ შესწევს ძალა გაანადგუროს დანარჩენი ადამიანები და არც სურვილი აქვს იყოს თავისუფალი, ისე რომ ეს ვერავინ აღნიშნოს. შედეგად მოხდა ერთგვარი საკომპენსაციო პრიზის შემუშავება, რომელსაც ვიცნობთ როგორც თავისუფლებას, მისი კლასიკური გაგებით. თავისუფლება წარმოადგენს ადამიანის უფლებას ამ პლანეტაზე წარმოებული მოქმედებებით გაატაროს საკუთარი ინტერესები, მანამ სანამ მისი ქმედებებით არ იზღუდება სხვა თავისუფალი ადამიანის ინტერესები. თუ აღნიშნული ზღვარი წაშლილია საქმე გვაქვს კრიმინალთან, რაც იწვევს ინტერვენტის, თავისუფალი ადამიანის, თავისუფლების აღკვეთას.
თავისუფლების ეს სახე განპირობებული არ არის არაფრით. არ არსებობს მისი სისტემატიზირებული ვარიანტი მოვლენის  უკეთ აღსაქმელად და არც უფლებათა(აკრძალვათა) ნუსხა რომელიც უნდა არეგულირებდეს მას. შესაბამისად კლასიკური გაგება ყველაზე ახლოს დგას რეალურ “თავის” – უფლებასთან და სწორედ ამ მიზეზით ნებისმიერი პიროვნება(ლიდერი), რომელსაც სურს თავისუფალი ადამიანები მათივე სურვილით დაუქვემდებაროს საკუთარ “ზრუნვას”, ახდენს თავისუფლების კლასიკური გაგების გამოყენებას საკუთარ გეგმებში, შაბლონური და მარტივად აღსაქმელი ლოზუნგების სახით. ეს არის კლასიკური თავისუფლების გამოყენების უპირატესობა. ის მარტივია, შეიძლება მისი ნებისმიერ საკითხში ჩაკვეხება, ის ყველას უნდა, მაგრამ, ამავე დროს, არავინ იცის რაში გამოიყენოს. გამოდის რომ ლიდერი იწერს ქულებს სრულიად ილუზორული ცნების ხარჯზე, იძლევა გარანტიებს, მაგრამ იცის რომ არავინ მოსთხოვს პასუხს. ასეთი ტიპის ლიდერებს ძირითადად განეკუთვნებიან ერის დე-ფაქტო(სულიერი) ლიდერები.
კლასიკურ თავისუფლებას, ყველა ფორმაში ახასიათებს თავისუფალი სამყაროს ლიდერის არსებობა, მაგრამ არა ჩვეულებრივი ლიდერის. თავისუფალი ადამიანების ლიდერი არაფრით აღმატებული არ არის სხვა თავისუფალ ადამიანებთან შედარებით. ის “კეთილშობილი” (საქველმოქმედო) მიზნებით ზრუნავს საკუთარ ეთნოსზე. თეორიაში ამ პიროვნებას არ უნდა ახასიათებდეს არც ერთი ადამიანური თვისება, რომლებიც ძალაუფლებასთან ერთად მოდის(ან პირიქით, რის გამოც ძალაუფლება მოდის), რაც თეორიაშივე ძალიან სასაცილოა. გამოდის რომ ლიდერსა და მის ჯგუფზე დამოკიდებული ადამიანების თავისუფლება იმდენად “თავისუფალია”, რომ არსებობს მხოლოდ ნათელ თავებში და ექვემდებარება ნევერლენდის იურისდიქციას.

“თავისუფლება” – სიქუელი. (A.K.A. თავისუფლება თანამედროვე გაგებით ან ვერსია 2.0)

რადგანაც კლასიკური თავისუფლება თავისუფალი ადამიანების მენეჯმენტში საუკეთესო შედეგებს იძლეოდა, მნიშვნელოვანი ფიზიკური ან მორალური დანახარჯების გარეშე, თავისუფალი სამყაროს მოწინავე ქვეყანაში, ამერიკის შეერთებულ შტატებში მოხდა მოძველებული თავისუფლების გადახალისება, თანამედროვე ადამიანის აზროვნებაზე მორგება.
თავისუფლების რიმეიქის ექსპორტზე ექსკლუზიური უფლებები დამკვიდრებული აქვს შტატებს ან ე.წ. დასავლეთს.
თანამედროვე თავისუფლების  გაგებით, ყოველ მოქალაქეს, ღრმად დემოკრატიულ თუ ახალგაზრდა დემოკრატიის მქონე(აგი ჩვენც ვართ) სახელმწიფოში აქვს: სიტყვის, აღმსარებლობისა და გამოხატვის თავისუფლება. სტრუქტურულ დონეზე არსებობს პრესის თავისუფლებაც. რამდენად ვიყენებთ უფლებებს ან რამდენად გვჭირდება ეს უფლებები, ცალკე საკითხია. იმის განსჯა ჩვენი პრესა რამდენად იმსახურებს თავისუფლებას თქვენთვის მომინდვია. მთავარი ეს არ არის. მნიშვნელოვანია, რომ თავისუფლების კლასიკური გაგებიდან (თეორიული) სისტემის გადართვა მოხდა თავისუფლების პრაქტიკულ, სისტემატიზირებულ მაგალითზე, რომელიც არ ითვალისწინებს თავისუფლებას როგორც თავისუფლების ძირითად საყრდენს. 2.0 ვერსიის საფუძველს წარმოადგენს კონსტიტუცია, წესების წიგნი სადაც მოცემულია “უფლებათა” მთელი რიგი (ამერიკული ვარიანტი, მიღებული და ატაცებულია ყველა ბანანის სახელმწიფოში, ჩვენი ჩათვლით), რის საშუალებით აპელირებაც შეუძლია კონკრეტული სახელმწიფოს ნებისმიერ თავისუფალ მოქალაქეს. აკრძალვები ძირითადად არ არის ნახსენები, მაგრამ თუ ვახორციელებთ ქმედებას რომლის უფლებაც არ არსებობს, ავტომატურად აღკვეთის ზონაში ვხვდებით.

“კონსტიტუცია გარანტის იძლევა, რომ შეერთებული შტატების კონგრესი:
არ მოახდენს არცერთ რელიგიის ხელშეწყობას ან სახელმწიფო რელიგიად გამოცხადებას.
არ აღკვეთს რწმენისა და აღმსარებლობის თავისუფლებას.
არ შეეხება სიტყვის თავისუფლებას.
არ შეზღუდავს პრესის საქმიანობას.
არ ართმევს მოქალაქეებს თავყრილობების მოწყობის უფლებას.
არ ჩამოართმევს ან შეზღუდავს მოქალაქეთა უფლებას უჩივლონ საკუთარ მთავრობას პეტიციის სახით.”
ა.შ.შ. კონსტიტუცია, კანონი უფლებათა შესახებ (A.K.A. პირველი შესწორება.)

კარგად რომ დავფიქრდეთ, რაში უნდა აწყობდეს ძირითად სისტემას, შეუშალოს ხელი დაქვემდებარებულ სუბსისტემას(საზოგადოებრივ ჯგუფს), ამავე სისტემის შემადგენელი ელემენტების სტაბილურობის შენარჩუნებაში? არც არაფერში. ელემენტი თავისუფალია აკეთოს ის რაც არ შეუშლის ხელს სისტემის გამართულ მუშაობას და არ მოახდენს თავად ელემენტის შრომისუნარიანობის ან მორჩილების უნარის დაქვეითებას(ყოველი სისტემა გათვლილია მოგებაზე.). შესაბამისად თავისუფალ ადამიანს “2.0″ გაგებით აქვს სისტემისგან უფლება ემსახუროს იმ უფალს, რომელიც მეტად ესმის მას ანუ სისტემა ისევე იქნება განწყობილი კონკრეტული ელემენტის უფლის მიმართ როგორც სხვა უფლებთან მიმართებაშია. თუ ყველა უფალი თანასწორია სისტემისთვის, მომხმარებლის აზრით სისტემა სამართლიანი და კარგია. ეს ზღაპარი ყოველთვის ასეთი ტკბილი არ ყოფილა და არც ახლა არის მრავალ სახელმწიფოში. მიუხედავად ჩამოყალიბებული უფლებათა ნუსხისა, რიგ სახელმწიფოებში (მათვე ვეყუდნით ჩვენც) თავად საზოგადოება ახორციელებს რწმენისა და აღმსარებლობის უფლების მოდიფიკაციას. რაღა თქმა უნდა არა უკეთესობისკენ.
რიგითი სისტემური ერთეულის აზრით სისტემა მისი მეგობარია, რადგან არ ახორციელებს მის დევნას, დაშინებას, შეურაცხყოფას ან განადგურებას. რეალურად კი თუ საჭირო გახდა ეს ყველაფერი განხორციელებადია, ისე რომ თავად სისტემა, უფრო სწორედ უფლებათა პირამიდის მწვერვალი, არ ჩაერევა ამ საქმეში. სისტემის გაუმართავობას არეგულირებს სუბსისტემები, ელემენტარული ერთეულების მიერ დაფუძნებული ჯგუფები. რომლებიც ერთიანდებიან რელიგიური, პოლიტიკური ან სხვა ნიშნით. დაჯგუფებები იდეოლოგიურად ახლოს დგანან ავტორიტარულ სუბმისიურობასთან, აუცილებლად ჰყავთ გამოკვეთილი ლიდერი(ავტორიტეტი) და ახასიათებთ აგრესიული განწყობა ყველაფრის მიმართ რაც არ ჯდება სამყაროს აღქმის მათეულ (ავტორიტეტის)ჩარჩოებში.
ძირითად შემთხვევებში სისტემას არაფერში სჭირდება სისტემური ერთეულის დევნა, რადგან თავად ერთეული იდეოლოგიურად მისივე აღზრდილია. ადრეული ასაკიდან იდეოლოგიური აღზრდა იძლევა ,მოცემული ელემენტის, ქცევითი უსაფრთხოების მყარ გარანტიებს. ერთეულს რომც მიეცეს სიტყვის, გამოხატვისა და საერთოდ ყველაფრის თავისუფლება, ის არც რამეს იტყვის და არც გააკეთებს არაფერს სისტემის საწინააღმდეგოდ. შესაბამისად სისტემა არ შეეხება სიტყვის თავისუფლებას, რადგან თავად მოვლენა არ არის საშიში. ხოლო საშიში შემთხვევებს, როგორც აღინიშნა, არეგულირებენ ძირითადი სისტემის ქვესისტემები, რომლებიც არ არის სისტემასთან გათანაბრებული და მათი საშუალებით განხორციელებული თავისუფლების აღკვეთა არ ითვლება სისტემის მიერ ჩადენილ არალიბერალურ ქმედებად. სხვა შემთხვევაში საშიშ ელემენტს, უბრალოდ, არავინ უსმენს. ადამიანთა უმრავლესობას  აქვს თვისება კარგად აიწოვოს კონკრეტული ხასიათის სტრუქტურაში საინტეგრაციო დირექტივები. ასეთ ადამიანს აქვს საკუთარი გაუკუღმართებული8 ხედვა, რომელსაც არ და ვერ შეიცვლის მიუხედავად მყარი, ფაქტებით გაჯერებული, თანამოსაუბრის მტკიცებისა. ეს შეიძლება გათანაბრდეს
ფანატიზმთან, სახეზე ქაქის წასმისა და თავზე ცეცხლის აკიდების გამოკლებით.
თუ ჩავუღრმავდებით კანონს უფლებათა შესახებ მივდივართ დასკვნამდე, ეს უფლებები პიროვნებას არ მოუთხოვია. მორალურად ჩამოყალიბებულ ადამიანს (ჰომომორალის) პრიმატული ელემენტისგან(ჰომოსაპიენს) განსხავებით არ მოუთხოვია არც ერთი კონკრეტული ან ჯგუფური სტრუქტურისა თუ პირისთვის უფლება, ეწარმოებინა კლასიკური თავისუფლებით ნებადართული ქმედებები. არავისთვის უკითხავს როგორ უნდა მოიქცეს. არავისთვის დაუვალებია საკუთარი ბედის მენეჯმენტი. ეს მოვლენა წარმოადგენს დემოკრატიული სტრუქტურის უკუჩვენებას. უბრალოდ ასე ხდება და სხვანაირად ვერ იქნება, რადგან ძირითადი მასა, რომელსაც პირდაპირი მოთხოვნილება აქვს იქნას მართული, ირჩევს ლიდერს, რომელიც არ აწყობს პიროვნებას, რადგან მას საერთოდ არ აწყობს ლიდერის ყოლა. უფლებათა ნუსხა და მთლიანად სისტემა ძირითადად მუშაობს შეუგნებელი მასის მენეჯმენტზე.

“თავისუფლება საკუთარ თავში გულისხმობს პასუხისმგებლობას, სწორედ ამიტომ ეშინია უმრავლესობას იყოს თავისუფალი.”

-ჯ.ბერნარდ შოუ

ჩამოყალიბებულ ადამიანს კი არაფერში სჭირდება ძირითადი სისტემური, კონსტიტუციური უფლებების ან სუბსისტემური ტრაქტატების: წმინდა წიგნი, ყურანი, თორა etc.  გამოყენება ყოველდღიურობაში, რადგან თავად წყვეტს რა არის მართებული კონკრეტულ სიტუაციაში. სწორედ ეს განასხვავებს პიროვნების აზროვნებას კოლექტივისგან. პიროვნებისთვის არ არსებობს იმპერატიული სტერეოტიპული ასოციაციები: ფრაზები, მოწოდებები, შეგონებები რომლებიც გამჯდარია მეხსიერებაში და ახდენს ქმედებების ავტომატიზმამდე დაყვანილ კორექტირებას. შედეგად, ნებისმიერი განხორციელებული ქმედება დინამიკაში წყდება. ამის გამო, პიროვნების ცხოვრებისა და თავისუფლების ხარისხი ბევრად აღემატება ელემენტისას.

“მხოლოდ განათლებული ადამიანია თავისუფალი”
-ეპიქტეტე

განვიხილოთ თანამედროვე, “თავისუფალი” ელემენტების ძირითადი ტიპი. მშრომელთა კლასი. (A.K.A. პოსტინდუსტრიალური პროლეტარიატი.)
ძირითადი წარმომადგენლები — ოფისის მუშაკები. თანამედროვე ოფისი წარმოადგენს მინიატურულ სახელმწიფო სისტემას თავის ლიდერით, დე-ფაქტო ლიდერითა და ელემენტებით. ოფისის ლიდერად ძირითადად გვევლინება ამავე ოფისის მენეჯერი. ეს არის ადამიანი, რომელსაც შეუძლია ყველაზე ხმამაღლა იყვიროს, ყველა აკონტროლოს და მუდმივ სტრესში ამყოფოს ელემენტები, მათი  პროდუქტიულობის გაზრდის მიზნით. მენეჯერი ჩანაცვლებადია, მის მაგივრად, მფლობელის მიერ, მარტივად, შესაძლებელია აყვანილი იქნას პიროვნება იმავე თვისებებით, რომელიც ნაკლები ანაზღაურებით გააკეთებს იგივე საქმეს ანუ მენეჯერი სრულად დამოკიდებულია ზემდგომ პირებზე მიუხედავად მაჟორული პოზიციისა. მისი თავისუფლების ხარისხი მინიმალურია. სამსახურს მიღმა აქვს საკუთარი სახლი, კარგი ავტომობილი. აგარაკი. ჰყავს მომხიბლელი ცოლი და სხვა სტატუსის ატრიბუტიკა. მენეჯერის ინტელექტის კოეფიციენტი 90-დან 105-ის ფარგლებში მერყეობს.
დე-ფაქტო(ჩრდილოვანი) ლიდერი წარმოადგენს პიროვნებას, რომელიც მოწოდებით იდეების გენერატორია, მაგრამ არ აქვს ის თვისებები რაც აქვს მენეჯერს. დე-ფაქტო ლიდერი  არ არის აგრესიული. შესაბამისად მისი დირექტივები(რჩევები) ხორციელდება მენეჯერის მიერ. მაგრამ ამ პიროვნებას კარგად ესმის იმ საქმის სპეციფიკა რომელშიც მოღვაწეობს. შედარებით კრეატიულია და ხშირად უბრალოდ აღსრულების მიღმაც მიდის. შემოქმედია. ასეთი პიროვნება შეიძლება იყოს როგორც მენეჯერი, ისევე მენეჯერის თანაშემწეც. ჩრდილოვანი ლიდერის ჩანაცვლება სისტემისთვის არახელსაყრელია, რადგან ეს ადამიანი კარგად ერკვევა საკუთარ საქმეში და თავად სისტემის ფუნდამენტის ნაწილს წარმოადგენს. დე-ფაქტო ლიდერის თავისუფლების ხარისხი შედარებით მაღალია. არა მარტო იმიტომ რომ გარკვეულწილად ზემდგომიც დამოკიდებულია მის უნიკალურ შესაძლებლობებზე. იგი თავად წარმოადგენს პიროვნებას და სწორედ ამის წყალობით მოდის მისგან კრეატივი, რომელიც თავისუფლებას ანიჭებს. ამითვე აიხსნება სტატისტიკაც, რომლის მიხედვითაც,  ნებისმიერ სისტემაში დე-ფაქტო(არა აღმასრულებელ) ლიდერებს შეადგენენ ერთეულები. მათი ინტელექტის კოეფიციენტი შეადგენს 100-დან 130-მდე და იშვიათად ზევით.
ოფისის მუშაკი(ელემენტი) წარმოადგენს მარტივ, ადვილად ჩანაცვლებად ორგანიზმს. მას არ ეხება არანაირი გადაწყვეტილების მიღება. ელემენტი იღებს მზა დირექტივებს ზემდგომი სუბიექტისგან (მენეჯერი) და ასრულებს ყოველგვარი ცვლილების გარეშე. ელემენტებს  ძირითადად ევალებათ ურთიერთობა ტექნიკასთან, დოკუმენტაციის სორტირება, ზარებზე პასუხი და სხვა ელემენტარული ამოცანები. დანარჩენი დრო ეთმობა ინტერნეტს. სოციალურ ქსელებს, პორნო საიტებს, ჭორაობასა და ათას სისულელეს. აღნიშნული კლასი მხოლოდ ფიზიკურად წარმოადგენს ადამიანს. მორალურ დონეზე კი ისეთივე ფასი აქვს, როგორიც სკალპელს ქირურგის ხელში. ელემენტები სამუშაოს მიღმაც იგივე მდგომარეობაში იმყოფებიან. მათ არ ახასიათებთ ინიციატივა, კრეატიულობა ან სხვა პიროვნული თვისება. ისინი მიყვებიან და თავად შეადგენენ მეინსტრიმს, ნებისმიერ მიმდინარეობაში. მუშათა კლასის საშუალო ინტელექტის კოეფიციენტი შეადგენს 80-დან 100-მდე, იშვიათად მეტსაც.

“მათ მუდამ სამსახურში აგვიანდებათ, — მე ისინი ათასობით მინახავს, ჯიბეში საუზმით, გარბიან და მხოლოდ იმაზე ფიქრობენ მათთვის დაწესებულ ტრანსპორტს მიუსწრონ.იმის შიშით, რომ სამსახურს დაკარგავენ თუ დააგვიანდათ. სამსახურში ძირითადად ზურგის ტვინით მუშაობენ, არ ეფლობიან საქმეში ინტელექტუალურად; შემდგომ სახლში ეჩქარებათ, ცდილობენ ვახშამს მიუსწრონ; საღამოს სახლებშივე სხედან, რადგან ბნელ ქუჩებში მოძრაობის ეშინიათ; წვანან ცოლებთან, რომლებიც სიყვარულით არ მოუყვანიათ, რადგან სიყვარულზე მეტად სჭირდებოდათ თანხა, იმისთვის რომ არსებობა გაეგრძელებინათ. მათი ცხოვრება დაზღვეულია უბედური შემთხვევებისგან. კვირაობით კი საკუთარი სულის ხსნაზე ზრუნავენ. თითქოს ჯოჯოხეთი კურდღლებისთვის შექმნილიყოს!”
ჰ.უელსი

მუშათა კლასის ძირითადი ფუნქციაა სარგებლის მოტანა და მულტიპლიკაცია(თავისივე სახეობის გამრავლება). სახეობის საშუალო-სტატისტიკური ეგზემპლარი პლურიპოტენტურია ანუ  შესწევს უნარი, მიუხედავად მცირე სახსრებისა, იყოლიოს და მისივე მსგავსი აზროვნების სტრუქტურით აღზარდოს 3-ზე მეტი შვილი. როგორც წესი ბიოლოგიური მასის ელემენტები ჩვეულებრივ იზრდებიან, განსაკუთრებული ნიჭისა თუ ინტერესების გარეშე. მათაც  აქვთ მომწიფებისა და სექსუალური აქტივობის გარკვეული პერიოდი, რომელიც მათი ცხოვრებისეული წარმატებების პიკია. 20-24 წლის ასაკიდან იწყება შრომის პერიოდი. 30 წლის ასაკში უკვე აღარ არიან ახალგაზრდები. ამ დროისთვის როგორც წესი უკვე ჰყავთ 3 შთამომავალზე მეტი და აქვთ საშუალოზე ნაკლები  შემოსავალი, რაც განაპირობებს ცხოვრების მძიმე პირობებსა და დაბალ ხარისხს. ამის გამო ხშირად აღენიშნებათ სასოწარკვეთილება და დეპრესიულობა. დეპრესიას ბიომასა გართობის სტანდარტული მეთოდებით იქარვებს. მათთვის იდეალურია ალკოჰოლი, სპორტი, ქალები, ავტომობილები, ჭამა, სექსი, სეირნობა, კინოს ყურება და იშვიათ შემთხვევებში კითხვაც. საკითხავიც შესაბამისია, შერჩევა ხდება ისევ პოპულისტური ხედვით, ლიტ-მეინსტრიმიდან. დენ ბრაუნი, კოელიო და სხვა მრავალი.
სისტემისთვის არ არის სასურველი მუშათა კლასი კარგად ერკვეოდეს პოლიტიკაში, ჰქონდეს ჩამოყალიბებული ხედვა(სისტემის საწინააღმდეგო) ან შეეძლოს რამოდენიმე წინადადების გადაბმა ლოგიკური შედეგის მისაღებად. მუშათა კლასში საშიში ელემენტები იშვიათად გვხვდებიან, თუ რატომ არის ასე, სტატიის დასაწყისშივეა მითითებული.

“არ იფიქროთ რომ ვინმეს დავცინი, თანამედროვე სამუშაო ადგილი ოფისში — “cubicle” — რომ არ გავითვალისწინოთ მისი არსი, გარეგნულადაც კი ძალიან ჰგავს მსხვილფეხა საქონლის სადგომს. მხოლოდ იმ განსხვავებით რომ სალაფავით სავსე ტაშტის მაგიერ პროლეტარის ცხვირწინ მონიტორია, სადაც იგივე სალაფავი ციფრულად არის წარმოდგენილი. რა სარგებლობა მოაქვს ამ სადგომებს? პასუხი მარტივია და შესულია მრავალი ენის იდიომატიკაში. საქონელი აწარმოებს ფინანსურ სარგებელს.”
-დ.ქოფლენდი “თაობა X”

მათი შეხება პოლიტიკასთან წარმოადგენს მხოლოდ მარტივი პატრიოტიზმით(A.K.A. ურა-პატრიოტიზმი) გაჯერებულობას, რაც ფართოდ გამოიყენება სამუშაო ადგილზეც და მის ფარგლებს გარეთაც. თუ საჭირო გახდა მათი რაციონის შემცირება, ხელფასის დაქვითვა ან სხვა უფლებათა შეზღუდვა, აიხსნება კორპორაციული პატრიოტიზმით. თუ საჭირო გახდა მათი სამოქალაქო უფლებების შეზღუდვა, აპელირება მოხდება სამოქალაქო პატრიოტულ აქტზე. თუ საჭირო გახდება მუშათა კლასის ომში გაწვევა, აქაც იგივე განმეორდება, განსხვავებული ლოზუნგებითა და მოწოდებებით. მუშათა კლასში რომც არ იყოს პატრიოტიზმის შეგრძნება, მათ მაინც მოუწევთ მოთხოვნის აღსრულება. სხვა შემთხვევაში ჩნდება მარტივი სქემა: “თუ ნებით არ გააკეთებ არსებობს სხვა მეთოდებიც”. სხვა მეთოდებში ძირითადად სადამსჯელო ღონისძიებები იგულისხმება. სწორედ ამიტომ არის მუშათა კლასი საუკეთესო ინსტრუმენტი ნებისმიერი პროექტის განსახორციელებლად და სწორედ ამიტომ ექცევიან მათ როგორც მსხვილფეხა საქონელს.

“შენ გაკონტროლებს შენივე ცხოვრების წესი. არასდროს დაივიწყო ეს. ის რაც ახლა ხარ შენივე ცნობიერი და არაცნობიერი გადაწყვეტილებების შედეგია.”
-ბ.ჰოლი

მიუხედავად ზემოთ მოყვანილი ფაქტებისა, მუშათა კლასის სამომავლო პროგნოზი საიმედოა. მათი ყველა ფუნქცია(პირდაპირი აღსრულება) მარტივად ჩანაცვლდება კომპიუტერიზებული სისტემების მიერ, რომლებიც არ ითხოვენ არანაირ ანაზღაურებას. შესაბამისად დროთა განმავლობაში მუშათა კლასს მოუწევს განვითარება ან გადაშენება. პიროვნებისთვის ორივე შედეგი ხელსაყრელია, მაგრამ არც სისტემა თვლემს. სისტემის განვითარება და მოდერნიზაცია ხდება მუშათა კლასში შეგნების ამაღლების პირდაპირპროპორციულად. თუ ბნელ ხანაში საკმარისი იყო ადამიანისთვის სიცოცხლე შეგენარჩუნებინა მისგან მორჩილების მისაღებად, ხოლო ახლა მისი ფიზიკური შენახვაც გვიწევს, სამომავლოდ მათში კრეატივის წარმოჩენასთან ერთად აუცილებელი გახდება მათთვის მორალური სარგებლის მიცემაც რთული სოციალური ქსელების საშუალებით. სოც-ქსელების განვითარება  უკვე დაწყებულია.
სამართლიანად უნდა აღინიშნოს, რომ ეს არ არის არავის ბოროტი ჩანაფიქრი, რადგან სისტემა არაფერს და არავის ემორჩილება. სისტემა თავისთავად ახორციელებს მუდმივ თვითრეგულაციას ქვედა ფენებიდან – აღმავალი გზით, ანუ თუ ვითარდება მუშა უნდა განვითარდეს მისი მენეჯმენტის მეთოდებიც და თავად მენეჯერიც. რამდენადაც უფლებათა პირამიდის ფუძეა(ელემენტი) დამოკიდებული მწვერვალზე, იმდენადვეა მწვერვალიც(მენეჯერი) საფუძველს დაყრდნობილი.

“სანამ გვექნება სახელმწიფო სისტემა, თავისუფლება არ იარსებებს. როდესაც დადგება თავისუფლება სახელმწიფოები აღარ იარსებებენ.”
-ვ.ილიას ძე ლენინი

ციტატა ერთი მარტივი მიზეზით მოვიყვანე. როგორც არ უნდა განვითარდეს მოვლენები, გვინდა თუ არ გვინდა ჩვენ, ყველაფერი გლობალიზაციისკენ მიდის ბიოლოგიური მასის მენეჯმენტის გასამარტივებლად.
თავისუფლება რამდენადაც არ უნდა დაიხვეწოს, მაინც ლოგიკურ პარადოქსებთან ბრძოლაში მარცხდება და ისეთივე ილუზორული რჩება როგორიც აბსოლუტური გაგებით იყო. თუ ბუნებაში ყველაფერი საჭირო არსებობს, შეიძლება ჩაითვალოს რომ თავისუფლება არაფერში გვჭირდება.

ბიომასის ფენომენი – ჭირი და ბედნიერება.

ბიომასა (საქონელი, დებილოიდი, etc) — ჰუმანოიდების ყველაზე დაბალგანვითარებული ჯგუფი, წარმოადგენს ზემდგომი დაჯგუფებების მანიპულაციების ისტორიულ ობიექტს. ბიომასას შეადგენს ჩვენი პლანეტის მოსახლეობის 95%. ბიომასის ძირითადი დამახასიათებელი თვისებაა აზროვნების სწორხაზოვნება ანუ ბიოელემენტს არ შეუძლია კონკრეტული საკითხის ძირითადი ხედვა განიხილოს კრიტიკული კუთხით, რაც ქმნის გარკვეულ გართულებებს, რაზეც სტატიის განმავლობაში ვისაუბრებ. ბიომასა ფიზიკურად არ არის აღჭურვილი შესაბამისი სიმძლავრის თავის ტვინის ქერქით, რათა განახორციელოს საკუთარი თავის განხილვა სხვის თვალით. თუ საკითხის მრავალმხრივი აღქმისა და ანალიზის უნარი პირდაპირ კავშირშია ინტელექტის კოეფიციანტთან, გამოდის რომ რაც უფრო დაბალია აღნიშნული კოეფიციენტი, მით მეტია შანსი პიროვნება სამართლიანად იწოდოს ბიოელემენტად. აღნიშნული დებულებიდან ლოგიკურად გამომდინარეობს რომ ყოველი ელემენტი არის იმბეცილი, მაგრამ ყოველი იმბეცილი არ არის ბიომასის ელემენტი. ამაზეც შემდგომ განვავრცობ. გარდა ზემოთ თქმულისა ბიომასის ძირითადი თვისებებია, ნაკლებ ორიგინალური(ბანალური) აზროვნება, ფრაზობრივი სიღარიბე, შაბლონური ფრაზებით მეტყველება, ზედმეტად მარტივი ლექსიკის გამოყენება, რაც გარდა აღნიშნული მდგომარეობისა გარკვეულწილად ახასიათებს დემენციის ჯგუფის ყველა სნეულებას. სამაგიეროდ გაძლიერებულია რუტინით გამოწვეული სტრესული სიტუაციების დაძლევის უნარი ანუ ბიოელემენტს თავისუფლად შეუძლია ჩვეული ქმდებებით შემოიფარგლოს წლების განმავლობაში. ბიომასის აზრი ძირითად შემთხვევებში საზოგადოებრივ აზრს ემთხვევა, რადგან აღინიშნა რომ ბიომასას წარმოადგენს 95% გასაკვირიც არაფერია. მსუბუქ შემთხვევებში არსებობს საკუთარი აზრიც, მაგრამ ნაკლებ გასაგები და ჩამოუყალიბებელი ფორმით. ბიომასას ორმხრივ აზროვნებაში შეუძლია გაარჩიოს მხოლოდ ერთი (კარგი ან ცუდი). ჩამოთვლილი თვისებების წყალობით ბიომასა წარმოადგენს საუკეთესო მასალას, კარგად დაგეგმილი პროექტების განსახორციელებლად. ძირითადი გამოყენება: იაფი მუშა-ხელი. “რატომ არის ხალხი უგუნური? იმიტომ რომ ასეა საჭირო. უგუნურება — სიკეთეს ემსახურება. ვისაც არ აქვს მიზნები, მას არც თავმოყვარეობა გააჩნია. უგუნური იმყოფება კეთილისმყოფელ უკუნში, რომელიც ართმევს მას შესაძლებლობას დაინახოს ჭეშმარიტება და ამითვე უქრობს მას არასაჭირო სურვილებს. ვინც კითხულობს — ის აზროვნებს, ვინც ფიქრობს— ის განსჯის. ჩნდება კითხვა, რაში გვჭირდება რომ ერმა იაზროვნოს? ვერ განსაჯოს — ეს არის მათი ჭირიც და ბედნიერებაც. ეს ჭეშმარიტება უთუოა. ამით არსებობს საზოგადოება.” — ვ.ჰიუგო «კაცი რომელიც იცინის» ბიომასის ფენომენი არ წარმოადგენს 21 საუკუნის ექსკლუზივს. მოვლენამ დასაბამი აიღო, იმ წერტილიდან, როდესაც ინტელექტუალი გამოეყო მასას და გადაწყვიტა მისი მართვა. მოყოლებული იმ დღიდან იქმნება შეზღუდვათა და უფლებამოსილებათა მთელი რიგი განმარტებანი (კანონები, რელიგიები) რომლის საშუალებითაც პიროვნება ახდენს ბიომასის წარმატებულ მენეჯმენტს. დროთა სვლას მოაქვს ცვლილებები, შესაბამისად იქმნება მენეჯმენტის გათანამედროვებული, მაგრამ შინაარსობრივად იგივე მიზნის მატარებელი ინსტრუმენტები, რაც ბოროტი ჩანაფიქრით არ გაკეთებულა, უბრალოდ არსებობდა და მოხდა ამის თანამედროვეობაზე მორგება, რადგან ბიომასა პირდაპირ მოითხოვს იყოს მართული და სტაბილური. თუ აღნიშნული მდგომარეობა აწყობს მენეჯერს, ბიომასა მიძინებულ მდგომარეობაში იმყოფება ანუ არ ქმნის არაფერს ახალხს და არც არაფერს აფუჭებს. თუ საჭირო გახდა რევოლუციასაც მოაწყობს, ამ ჭაობშივე დასარჩენად. «რაში სჭირდება ნახირს თავისუფლება? ნახირი უნდა დაკლა და გაკრიჭო.» — ა.პუშკინი «მე არ მჭირდება თავისუფლება. მე მჭირდება სამსახური, ოჯახი და ლუკმა პური. მე “მახატია” მმართავენ თუ არა, მთავარია მე ამის შესახებ არაფერი ვიცი.» — ბიოელემენტი ამ შემთხვევაში ბიოელემენტი პროგრესულია, რადგან გააჩნია საკუთარი საჭიროების მოთხოვნილება. თუნდაც გაუკუღმართებული, დაკნინებული, მაგრამ მაინც მოთხოვნილება, ჰქონდეს რაღაც. პოლიტიკური შეხედულებების კუთხით ბიომასას მივაკუთვნებთ აღნიშნულ თვისებებს: ავტორიტარული სუბმისიურობა — ძლიერი სურვილი იყოს მორჩილებაში, «კარგია ძლიერი ლიდერის ყოლა». ავტორიტარული აგრესია — ზოგადი აგრესიულობა, გამოიხატება ცალკეულ ინდივიდთა და ინდივიდთა ჯგუფების წინააღმდეგ გამოვლენილ ქმედებებში. აღნიშნული მოვლენა სანქცირებულია მთავრობების მიერ, იდეით: «კარგია იყო სასტიკი მათ მიმართ ვინც არ იცავს წესებს». რასაც დიდი სარგებელი მოაქვს მთლიანად საზოგადოებისთვის, პრინციპით: ბიომასის გარკვეული ნაწილი აკონტროლებს ბიომასის დანარჩენ ნაწილს. კონცვენციონალიზმი — ტრადიციული კონვენციებისადმი მიჯაჭვულობა, აღიარებულია არამარტო ბიომასის მიერ, არამედ მიმდინარეობს ტოტალური სამთავრობო პროპაგანდა: «ტრადიციები — ყოველთვის სწორია». უფლის მცნების უხეში “დაკიდება” «არ შეიქმნა კუმირი». კუმირები იქმნებიან ყოველდღიურად, ყოველწამიერად — პოლიტიკოსები, მომღერლები, ჟურნალისტები, ფეხბურთის მოთამაშეები, ფული, ნივთები ქალები და სხვა… ეს ყველაფერი გამოწვეულია საკუთარი არჩევანის გაკეთების უუნარობით, გადაწყვეტილების მიღებისგან თავის არიდების, უპასუხისმგებლობისა და უბრალოდ განუვითარებლობის მიზეზით; ბიომასას კონვულსიებში აგდებს აზრიც კი იმის შესახებ, რომ მან უნდა გადაწყვიტოს რაღაც ზემოდან მოსული ბრძანების ან შემუშავებული პროცედურის გვერდის ავლით. ინიციატივა არ არსებობს და თუ რუტინული სტრესი ბიომასისათვის ჩვეული და მარტივად გადასატანია, სპონტანური დილემების წინაშე ითიშებიან. მეტიც კი, თუ არ არსებობს უფროსი, ლიდერი, მწყემსი etc. ის აუცილებლად უნდა მოიგონონ ბალანსის შესანარჩუნებლად — ხაზის გავლება შეიძლება საქართველოს უახლეს ისტორიასთან, მთელი თავის რაღაცისტებითა და ვიღაცისტებით. იმის მაგივრად რომ ბიოელემენტმა, ოფისის ვირთხამ, უბრალოდ ელემენტარულმა დეგენერატმა კრიტიკული თვალით განიხილოს მიღებული ბრძანება, მიმდინარე მოვლენებთან უკეთესი თანხვედრისა და მეტი სარგებლის მიღებისათვის, ის ახდენს მარტივ აღსრულებას. როდესაც ამის გამო ხდება კატასტროფა, თავად ბიოელემენტის თავს ან ზოგადად ერისთვის, ყველაფრის გადაბრალება ხდება უცხოს ფენომენზე ანუ სისტემა არ არის დამნაშავე, რადგან სისტემა ვართ ჩვენ. ჩვენ მაგალითზე მმართველი ძალის უნიათობა ბრალდება უნიათო ოპოზიციას და შესაბამისად ოპოზიციის უნიათობა მმართველი ძალისას. იქმნება მანკიერი წრე საიდანაც გამოსავალი არ არის. შორს წასულ შემთხვევებში ჩნდება ისეთი ელემენტები როგორებიცაა, გლობალური შეთქმულების თეორია, სიონისტები, რუხი კარდინალები, მასონები ბოროტი ძიები კაციჭამიები და სხვა მრავალი. საზოგადოების მოაზროვნე ნაწილის გადაშენებასთან ერთად ბიომასა აქტიურად მრავლდება, რამეთუ დადგა დრო მომხმარებელთა: მომხმარებელი ამბობს: “ჩვენ ყველაფერზე თანახმანი ვართ, თქვენ მოგვეცით პური და სანახაობა. და თუნდაც კაცობა წაგვართვით” შესაბამისად, კარგი მენეჯერი, გახსნილი აზროვნებით, უღიმის და აკმაყოფილებს ბიომასას, ყოველგვარ შავ სამუშაოს აკეთებინებს და ტოვებს იქვე სადაც იყვნენ. დროის გასვლასთან ერთად ნებისმიერ ეთნოსში ხდება ფასეულობათა ცვლა. ბიომასის ხვედრითი წილის მატება, სრული მომხმარებლიზაციის პირობებში. შედეგად ვიღებთ შემდეგ მდგომარეობას: “იყავი ისეთი როგორიც ვართ ჩვენ!”, ანუ, ნუ მიისწრაფი ისეთი მიზნებისკენ რაც საბოლოოდ არ მიდის კვებამდე და გართობამდე. თუ გაქვს სხვა ინტერესები შენ ხარ მუდო, შენ ხარ გაუგებარი, შენ ხარ უცხოპლანეტელი, ცისფერი და ათასი მსგავსი მადისკრიმინირებელი სტატუსის მატარებელი. დისკრიმინაციის სურვილი ბიომასის რეფლექსური დონის ანუ წამყვანი მოთხოვნილებაა, რამეთუ ბიომასა ზურგის ტვინზეა კონცენტრირებული ეს მარტივად აიხსნება. როდესაც მასა სტაბილურია, ისეთი ცნებები როგორიც არის, შრომისმოყვარეობა, ინტელექტუალობა, ხელოვნების სიყვარული და სხვა მრავალი აღიქმება მტრულად, არა მშობლიურად და გაუგებრად. შესაბამისად მასებში იწვევს აგრესიის შეტევებს. ხდება კულტურისა და მეცნიერების “მომხმარებლიზაცია”. კინოინდუსტრია გადართულია სრულ მარაზმზე, გამოდის ფილმები რომლებშიც მოცემულია სწორხაზოვანი იდეები დილემის გარეშე, იდეით, ყველაფერი სასიამოვნოა რაც არ ტვირთავს რუხ მასას. შესაბამისად ინდუსტრიაც ღვივდება და მომხმარებლიზაცია ახალ ეტაპებზე გადადის. მთავრობაც ნაცვლად იმისა რომ კონსტრუქტიულად აწარმოოს საკუთარ ერთან ურთიერთობა, იძულებული ხდება გამოიყენოს მარტივი მენეჯმენტის მეთოდები: დევნა, დაშინება და მკვლელობა. ეს არის ყველაფერი რაც მარტივად მოქმედ ადამიანს მარტივად აკავებს გარკვეულ ზღვარში. «ერი ვერ იარსებებს მეფის გარეშე.» — მონური მენტალიტეტის არსი ჩამოყალიბებული აზრით ბიომასის ცნება მარტივად ახსნადია. ბიომასას წარმოადგენს ნაკლებ განვითარებული ბიოელემენტი, რომლისთვისაც დამახასიათებელია არანორმალური პრიმატულობა(არა პრიმიტიულობა). ანუ ელემენტი არ წასულა შორს ცხოველისგან. მართვადობის მოთხოვნაც აქედანვე აიხსნება. ცხოველთა კომუნაში ყოველთვის არსებობს ლიდერი, რადგან ცალკეულ წარმომადგენლებს არ შეუძლიათ მიიღონ სწორი გადაწყვეტილებები. ბიომასის შემთხვევაში ასეთებად გვევლინებიან გაღმერთებული პიროვნებები, რომლებიც აგებენ პასუხს მთელი ეთნოსის სახელით, ყველაფერი კარგი თუ ცუდი მიეწერება ამ პიროვნებას და თუ საჭირო გახდა პასუხიც მოეთხოვება(კონკურენტი ლიდერის ინსპირირებით, რევოლუციები იმპიჩმენტი და სხვა.). ასეთი ლიდერი ხშირად გარდაცვალების შემდგომაც აგრძელებს მოღვაწეობას, რის მშვენიერი მაგალითიც საქართველოს პირველი არჩეული პრეზიდენტია. აღსანიშნავია რომ პრიმატულობა სულაც არ არის პრიმიტიულობის პირდაპირპროპორციული. მაღალი პრიმატულობის მქონე პიროვნებას სავსებით შესაძლებელია ჰქონდეს: ნორმალური IQ (ტვინის ლოგიკურობისა და სისწრაფის განმსაზღვრელი), მაღალი მდგრადობისა და ადაპტირების უნარი, ანალიტიკური აზროვნება, მას შეუძლია წარმატებით აკეთოს მაყუთი, ჰქონდეს მშვენიერი იუმორის გრძნობა, იყოს პროფესორი… მაგრამ ამასთანავე: იყოს ცრუმორწმუნე; სუბორდინატული; დეგენერატი, დამყოლი და სხვა. მაგალითად, მდიდარი არაპრიმატული მამის მდიდარი პრიმატული შვილი მარტივად გახდება საშუალო ან მაღალი დონის მენეჯერი ანუ სნეულება განკურნებადია განათლების საშუალებით. პოლიტიკური კუთხით ბიომასა სხვაგვარად იწოდება. ბიოელექტორატი. ბიოელექტორატი სასარგებლო რამ არის, რადგან ახასიათებს მარტივი ლოზუნგების ატაცება, შაბლონური ინფორმაციის აღქმის შესაძლებლობა, მოკლე პოლიტიკური მეხსიერება და ასეთივე არამყარი ინტერესები. ინტერესთა ცვლილება, სიმპათიების გადანაწილება, ძირითადად ხდება მასმედიის საშუალებით. საუკეთესო ფორმულირებაა: რელიგია, ფინანსები, პატრიოტიზმი, პური და სანახაობა. «მოქმედება მარტივია: გარკვევის ნაცვლად—გავარჩიოთ, გამოთვლის ნაცვლად—გადავრიცხოთ. თუ რამე არ იცი—მოდი შეკრებაზე. რა საჭიროა იტანჯო, არკვიო ვის რა უნდა… მოდი შეკრებაზე! შენ გეტყვიან, რა გინდა შენ და რა უნდა ყველას. ცხოვრება ტვინის გარეშე არა მარტო მარტივია, ეს რაღაც დიდებული, რაღაც კოლექტიურია.» — მ. ჟვანეცკი ბიომასა წარმოადგენს ანტიპიროვნებას. რამეთუ ბიომასას ახასიათებს ყველაფერში კოლექტიურობა. კოლექტიური აზროვნება, კოლექტიური სულისკვეთება და ყველაფერი ის სადაც ფიგურირებს ლიდერი და დამოკიდებული. ბიოელემენტი საკუთარი არსით ეწინააღმდეგება პიროვნებას, რომელსაც ახასიათებს დამოუკიდებლობა, გამორჩეულობა, საკუთარი ინტერესები და მიზნები. რადგან პიროვნებაც და ბიომასაც წარმოადგენენ სოციალური ქცევის სახეებს, მათი განხილვა შეიძლება ერთ ჭრილშიც. აქვე ხდება მათი კონფრონტაციაც და ინტერესთა კონფლიქტი. რაც უნდა მასას არ უნდა პიროვნებას, მაგრამ მასა მართალია, რადგან მასაა. ინტერნეტამდე მიღწეული ყოველი ბიოელემენტი აქტიურად ითვისებს სოციალური ქსელების ფენომენს, გაკეთებული აქვთ ექაუნთები ე.წ. ადნაკლასნიკებზე, ფეისბუქზე და სხვა. ასევე არცთუ იშვიათია ბოლო დროს მომრავლებული ბლოგერი ბიოელემენტები. მიუხედავად სოციალური ფენისა ბიომასას ახასიათებს საკუთარი შეხედულების არ ქონა, პოპულისტური ხედვა, გემოვნების არ ქონა, საკვებში, მუსიკაში, კინოხელოვნებაში და სხვა. შესაბამისად ბიომასა მისდევს მეინსტრიმს. უსმენს იმას რასაც უსმენს ყველა, იკვებება იმით რითაც საერთოდ კვებავენ მასებს. სათუთ რუხ მასაში კი იქმნება აზრი, რომ ეს ყველაფერი ინდივიდუალურია. ახალი სახის ბიომასას ახასიათებს დაჯგუფებები და ბიომასის სხვა დაჯგუფებათა დისკრიმინაცია. ახალგაზრდულ ასაკში ხდება გარკვეული სუბკულტურებისადმი(emo, როკერი, რეპერი, etc.) საკუთარი თავის მიკუთვნება და სხვათა აზრისა თუ შეხედულებების სრული იგნორირება. შედეგად ბიომასას ექმნება ილუზია რომ გამორჩეულია, ის რაც დრომ და განათლებამ მოიტანა ნეიტრალიზაციას ექვემდებარება. გამოდის რომ უნიკალურობის შეგრძნება ადვილად ანაზღაურებადია. აქვეა ჩაბუდებული ბიომასის პროტესტის გრძნობა საკუთარი პიროვნებისადმი, უფრო სწორედ პიროვნების არ არსებობის გამო. ელემენტი იწყებს ჩამოთვლილი სტილებიდან ერთერთის მიღებას და მის პროპაგანდირებას. ვლინდება პროტესტი სხვა ადამიანების წინაშე. ეს ისეთივე პროტესტია რომ ადგე და უკუღმა სიარული დაიწყო, ანუ შენ აპროტესტებ, მაგრამ არავის ანაღვლებს. შორს წასულ შემთხვევებში ახალგაზრდა ბიომასა იყოფა ლამაზებად, უსახურებად და სიმპათიურებად. ამაში გამოცდილება ყველას გექნებათ, შესაბამისად აღარ ჩავუღრმავდები. ბიომასას, ისევე როგორც პეპლებს – ნათურა, იზიდავს ეფექტები. ბრწყინვა, ნათება ხმაური და სხვა, რაც ასევე მეტად სასარგებლო თვისებაა, რის წყალობითაც არაერთი პატივცემული ბიოელემენტი აკეთებს ფულს. მაგალითისთვის კინოფილმები, სადაც რეჟისორმა მშვენივრად იცის რა გასაღდება. მწარმოებელი რომელიც მილიონ ფუნქციასა და მანათობელ უსარგებლო იაფფასიან სისულელეს ჩაამონტაჟებს საკუთარ ნაწარმში, მის უკეთ გასასაღებლად. აქედანვე იღებს სათავეს ბიომასის ფენომენალური სწრაფვა მდიდრული ნივთებისადმი ანუ ბიოელემენტი შესაძლოა ცხოვრობდეს ქირით, ერთ ოთახიან სახლში, რვა შვილთან ერთად, ენატრებოდეს პურის ფული, მაგრამ თუ გაუჩნდა გარკვეული სახსრები, ის იყიდის ბოლო თაობის მობილურს, რომელსაც აქვს ფოტოაპარატი, სენსორული ეკრანი და სხვა. საშუალო ფენის ბიომასასაც ახასიათებს იგივე ფენომენი, ოღონდ შენაძენი შედარებით ოდიოზურია და თანხა რომლითაც შეიძლება პიროვნებამ ბიზნესი წამოიწყოს ჯიპს ან სხვა სტატუსის ატრიბუტიკას ხმარდება. აქვე აღსანიშნავია რომ ამას იწვევს არასრულფასოვნების კომპლექსი, რომელიც ძალიან ხშირია ბიომასებში, ისევე როგორც დემენციის ჯგუფის სნეულებანი. ბიომასას ახასიათებს მტრის ხატის მუდმივი მოთხოვნილება, რომელსაც დაბრალდება საკუთარი და ზოგადად მისი შემომფარგვლელი ეთნოსის წარუმატებლობანი. მაგალითად, ებრაელები, ზანგები, მასონები, ველოსიპედისტები და სხვა აზრს მოკლებული ვარაუდები. რადგან ბიომასას არ შეუძლია შექმნას რაღაც არა ბანალური, ის ირჩევს დაანგრიოს, გააუკუღმართოს. ბიომასას შიდა წრეებში ახასიათებს ურთიერთობის გამარტივებული ფორმები ანუ ბანალური დიალოგები, რუტინული სიტუაციები, “გამორჩეული იუმორი” მაგალითად, როგორ ხარ? როგორ მფხან. აბა თქვი რვა, პროჭი გაგერ… სხვა უკბილო ხუმრობები და მსგავსი ან შედარებით წინ წასული, მაგრამ მაინც არაორიგინალური, სიტუაციისათვის შეუსაბამო და იდიოტური. ბიომასას სჯერა ყველაფრის რასაც ამბობს მანათობელი ყუთი. მაგალითისთვის კურიერში გასული სუჟეტის შემდგომ, დედამიწის ტრაექტორიის ცვლილების შესახებ მხვდება მრავალი დაფეთებული ადამიანი რომლებსაც უკვე 100% სჯერათ 2012 წლისა და სხვა ზღაპრების. საერთოდ ცალკე და ჩემთვის მეტად მტკივნეული თემაა იმედის რეპორტაჟი, რომელსაც სრულიად არაადექვატური (თუმცა მოსალოდნლი) შედეგები მოყვა. აქვე წარმოიქმნება შეთქმულების თეორიის ახალი სიმაღლეები, ებრაელების ჩარევა და სხვა მრავალი გაუგებარი რამ. ბიომასისათვის დამახასიათებელია შეიძულოს ყველა წარმატებული, ცნობილი და მასზე ჭკვიანი ადამიანი. იგივე წარმატებით სწორედ ამავე ადამიანებს ემორჩილება მთელი ბიომასა. ბიომასის გართობაც ისეთივე ელემენტარულია როგორიც თავად ბიოელემენტია. დალევა, დისკოთეკა, როკ-საღამოები, კინოში წასვლა, პარკში გასეირნება, სექსი, კვება, დალევა, ძილი, სექსი, დალევა ძილი, სექსი ჭამა, ძილი, ჭამა ძილი… ჩავიხვიე, მოკლედ არსებობს ასევე წინ წასული ბიომასაც რომელიც კითხულობს, მაგრამ ვერ ითვისებს. ბიომასის დიდ წილს(მამრი ბიოელემენტები) მიაჩნია რომ უკეთესია მიიღო მზა ქცევითი დირექტივები, ვიდრე საკუთარი გამოცდილებით აითვისო. ანუ ბიომასას მიაჩნია რომ თუ კაცი ხარ ჯარში უნდა იყო ნამყოფი. თუ გინდა ისწავლო კაცური გაგება ციხეზე უნდა იჯდე. ასევე დამახასიათებელია უცხოეთში მყოფი ქართველი კრიმინალების გაღმერთება გაუგებარი მიზეზების გამო. ასევე საკუთარი ეთნოსის წარმომადგენლის ურა-პატრიოტიზმით განპირობებული უპირობო ერთგულება, მიუხედავად მათ მიერ შექმნილი პროდუქტისა. ურა-პატრიოტიზმი გამოვლენილია სხვა მრავალ ცხოვრებისეულ მოვლენებში, მაგრამ ამას მოგვიანებით განვიხილავ ერთმორწმუნეობისა და პრავასლავცობის მოვლენასთან ერთ ჭრილში. ბიომასისათვის დამახასიათებელია გრამატიკის სრული იგნორირება. არა პუნქტუაცია ან რამე რაზეც საკუთარი თავიც ხშირად დამიჭერია, არამედ უბრალო სამეტყველო ქართულის, ფონეტიკური მონაცემების ტექსტურ რეჟიმში გადაყვანისას წარმოქმნილი ლაფსუსები. მაგალითისთვის, “კარგათ” “შეურაწყობა” და სხვა. ასევე არსებობს საკუთარი “პრონონსის” გასვეტება რის გამოც ხდება მართებული სიტყვების დამახინჯება “ახლა” ჟღერს არასასიამოვნოდ (ალბათ) გამოიყენება “ეხა” “ეხლა” და სხვა. ცალკე საკითხია “ლ”-ს ფენომენი, რაც მხოლოდ გაუნათლებლობასა და პროვინციულ წარმოშობას შეგვიძლია მივაწეროთ და არა სიბრიყვეს. «კურთხეულია თავმდაბალი, რამეთუ ადგილი მისი სასუფეველშია.» – ის წიგნი რომელიც არ წაგიკითხავს, მაგრამ ყველასთან იფიცები. ქართული ბიომასა წარმოუდგენლად ამაყობს იმით რომ დაიბადა საქართველოში. მიაჩნია რომ ქართველი არის ნიჭიერი, გამორჩეული, ყველაზე მართლმადიდებლური. საქართველო კი ღვთისმშობლის წილხვედრი და ლიდერთა აკვანი. შესაბამისად ბიომასას უზომოდ უხარია როდესაც ტელევიზორში ხედავს უცხოეთში მოღვაწე წარმატებულ ქართველს. თუნდაც ის იყოს კრიმინალი ან დეგენერატი. ეს აიხსნება ცნებით “ურა-პატრიოტიზმი”, რომელსაც უკვე შევეხე ერთხელ. ასევე მნიშვნელოვანი ნაწილი უკავია ქართველი ურა-პატრიოტების გონებაში სტალინს, მიუხედავად იმისა რომ მათი პირადი ინტერესები ამ პიროვნების არსებობამ მხოლოდ დააზარალა, მათ მაინც გაღმერთებული ჰყავთ და მიაგებენ პატივს როგორც ყველაზე წარმატებულ, მათივე ეთნოსის შვილს. არ ვამბობ რომ პატრიოტიზმი ცუდია, საჭიროა, მით უმეტეს კოსმოპოლიტიზმისთვის არც საქართველო და არც დასავლეთი მზად არ არის. ბიომასას 100%-სჯერა რომ ყველაფერს მართავენ ოღრაში ამერიკელები, კაპიტალისტები და ებრაელები. იგივე ბიომასას რომ ჰკითხო რიგითი ამერიკელი დგენერატია, მათი კულტურა ნოლია და თუთის ხე უდგას მათ ქვეყანაზე მეტი წლოვანების. პატრიოტული ბიომასა მეტად სასარგებლო მოვლენაა, მათი გამოყენება ხდება ფართო სპექტრში. მით უმეტეს ანაზღაურების გარეშე, რამეთუ პატრიოტულ ბიომასას სჯერა არარეალური, მაგრამ არაეფემერული სისულელეების რომელსაც სრულიად უპრინციპო ვირიშვილები ახვევენ თავს. ანუ ბიომასამ უნდა იომოს, იმიტომ რომ სამშობლოს სჭირდება. უნდა ემეგობროს სხვა ეთნოსის წარმომადგენელს, რადგან ის მისი მეზობელია, ერთმორწმუნეა(წარმატებით იყენებენ დღევანდელ მოვლენებში. ბატონი ვირი და ქალბატონი ფქვილოვნა.) და სხვა. აქ ჩარეულია ტრადიციებისა და საკუთარი ინტერესების არ ქონის ვირეშმაკული კოქტეილი, რომლის ათვისების შედეგადაც ბიომასას სჯერა რომ რასაც აკეთებს 100%-თ მართალია, მას ეს სჭირდება და მისი ინტერესები ამის გარეშე ვერ განხორციელდება. რეალურად კი ბიომასის ინტერესები არავის აღელვებს, რამეთუ ბიოელემენტი გატოლებულია ცხოველთან. ცალკე ფენომენია ქართველი გლეხი, რომელიც მუდამ უკმაყოფილოა საკუთარი ცხოვრებით, მარგამ არც არაფერს ცვლის. დილით წაიმუშავებს, საღამოს გადაკრავს. ანუ ცხოვრობს ისევე როგორც შეესაბამება ბიოელემენტს. ამასთანავე მუდამ უკმაყოფილოა მთავრობის “არავინაა გლეხიკაცითვინა” და მუდამ ერთგულია ქვეყნის. იხარე ერო! სტატია დასასრულს უახლოვდება. შესაბამისად ექიმის რეკომენდაციაა დავუჯეროთ საკუთარ ტვინს, რომელიც არ ემსახურება სხვის თვალებს, ყურებს, და ხელებს. საკუთარ ტვინს ყველაზე სანდო ინფორმაცია აქვს საკუთარი ორგანოებისგან. ნებისმიერი ინტელექტის კოეფიცინტით, გარდა დემენციის შემთხვევებისა შესაძლებელია ჩამოყალიბდეს ნორმალური პიროვნება. მე არ ვახდენ არავის დისკრიმინაციას ან დაცინვას, რამეთუ არანაირად არ მაღელვებთ თქვენ. არ მიყვარხართ, გული არ შემტკივა. მაქვს გარკვეული ინტერესები რომელსაც ახლა აქ ვატარებ. მადლობა ყურადღებისთვის.